باید امشب بروم.

باید امشب چمدانی را

که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد،

بر دارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه

که همواره مرا می خواند.

کفشهایم کو؟*

 * سهراب

ای اهل اسلام، 

ایمان بیاورید!

«آه من قلّةِ الزّاد

و طولِ الطَّریق

و بُعدِ السَّفر

و عظیم المُورد»

جوانه می زنی و 

شکوفه می دهی و

گرم می شوی و

گرم می کنی و

رنگ و بوی عشق می گیری و

کم کم، 

هوا سرد می شود!

فرداست که چشم باز کنی،

و آن شکننده ترین را

- که امانت بود -

روی خاک پیدا کنی؛

.

.

.

من رفتم!

گاهی در زندگی

متوجه می شوی

که از تمام تسبیح

یک رشته نخ مانده

توی دستت

همیشه

عادت‌های بی‌سرانجامِ سبز

محکوم به سرنوشتی پاییزی‌ اند!

عشق 

دروغ بزرگی بود که باد

مثل یک سیلی آبدار

در گوش باغ نواخت

برگ‌های زرد 

ساده‌تر از آن که فکر کنی

به جدایی از درخت 

تن می‌دهند!

می گذرد

چه تلخ و چه شیرین

چه سخت و چه  آسان

چه دلچسب و چه جانکاه

همیشه

گذشته ها گذشته!