گام دوم:  معرفت پیدا کردن 

شنیدی ميگن چقدر بی معرفتی….!!!! 

الان منم بی معرفتم 

به خدا 

به اهل بیت 

به دین 

خدایا من نمی خوام بی معرفت باشم 

پس کمکم کن 

امروز بدجور دلم گرفته 

غمگین غمگین 

غمگین تر از همیشه… 

یک مُشت گندم یک دسته کبوتر جلد یک حرم یک هیچ!

یا سریع الرضا بحق الرضا…َ

​

ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده… 

آمدم اما چه آمدنی… 

روح خسته ونابود از بارگناهان… 

قلب مالامال غم گرفته 

راستی علت انتخاب چه بود 

من که هر چه گشتم روزنه ای، کور سویی، چیزی نیافتم 

خدایا چرامن!؟ 

اما…  خوشحالم که هستم

  دستم گیر ای دستگیر 

گام اول بازگشت 

نام کلاس: تائبین  این یعنی هنوز در من امیدی هست 

خدایا امید هیچ کسی رو نا امید نکن… الهی آمین 

باید امشب بروم.

باید امشب چمدانی را

که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد،

بر دارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست،

رو به آن وسعت بی واژه

که همواره مرا می خواند.

کفشهایم کو؟*

 * سهراب

ای اهل اسلام، 

ایمان بیاورید!

«آه من قلّةِ الزّاد

و طولِ الطَّریق

و بُعدِ السَّفر

و عظیم المُورد»

جوانه می زنی و 

شکوفه می دهی و

گرم می شوی و

گرم می کنی و

رنگ و بوی عشق می گیری و

کم کم، 

هوا سرد می شود!

فرداست که چشم باز کنی،

و آن شکننده ترین را

- که امانت بود -

روی خاک پیدا کنی؛

.

.

.

من رفتم!

گاهی در زندگی

متوجه می شوی

که از تمام تسبیح

یک رشته نخ مانده

توی دستت

همیشه

عادت‌های بی‌سرانجامِ سبز

محکوم به سرنوشتی پاییزی‌ اند!

عشق 

دروغ بزرگی بود که باد

مثل یک سیلی آبدار

در گوش باغ نواخت

برگ‌های زرد 

ساده‌تر از آن که فکر کنی

به جدایی از درخت 

تن می‌دهند!

می گذرد

چه تلخ و چه شیرین

چه سخت و چه  آسان

چه دلچسب و چه جانکاه

همیشه

گذشته ها گذشته!

به تنگ آمده ام

از این همه بغض گلوگیر،

اگر تو ضامنم نشوی

این دل قفس‎نشین

منفجر می کند مرا

رسول خدا(ص) فرمود: هر کس مقدرات الهی را بپذیرد و مشفقانه و صابرانه با آن برخورد کند، خدا می‌فرماید: من فردای قیامت شرم دارم برای او میزان و عدالت بگذارم؛ چون این بنده من کارهای مرا در تاریکی دنیا مشفقانه و از روی میل با صبر و تحمل تحویل گرفت و هیچ اعتراضی نداشت. من شرم می‌کنم از او حساب بکشم. مرحوم دولابی 

مرحوم دولابی :

رسول خدا(ص) فرمود: هر کس مقدرات الهی را بپذیرد و مشفقانه و صابرانه با آن برخورد کند، خدا می‌فرماید: من فردای قیامت شرم دارم برای او میزان و عدالت بگذارم؛ چون این بنده من کارهای مرا در تاریکی دنیا مشفقانه و از روی میل با صبر و تحمل تحویل گرفت و هیچ اعتراضی نداشت. من شرم می‌کنم از او حساب بکشم

مرحوم دولابی :

خداوند فرموده است: زمین و آسمان و آنچه دراوست مال شماست، لیکن آخر کار باید تحویل بدهید، چون امانت است. اگر شما عاقل باشید می گویید: جمعش کن، من اهلش نیستم. مگر من امانتدارم، خودم را برای چه به زحمت بیندازم؟

کسی که امانت قبول کند چند بلا برای خود خریده است: اول این که باید به ورثه‌اش وصیّت کند که این امانت است. دوم این که اگر در حفظ آن کوتاهی کند ضامن است، اگر دزد ببرد باید خسارت بپردازد. سوم این که اگر خواست به مسافرتی برود باید آن را به شخص امینی بسپارد. چهارم این که اگر قیمت آن تغییر کند و می‌تواند باید به صاحبش خبر دهد و از این قبیل مشکلات.آدم عاقل این را قبول نمی‌کند…