فڪر میڪردم..

آدمها همانطور ڪه آمده اند…..

میروند

نمی دانستم ڪه 

نمی روند ،

مـی مانند

ردشان می ماند..

حتی اگر 

همه چیزشان را 

با خودشان بردارند و بروند.

این روزهــــایم به تظاهر می گذرد…تظاهر به بی تفاوتی،

تظاهر به بی خیـــــالی،

به شادی،

به اینکه دیگــــر

هیچ چیز مهم نیست…

اما…

چه سخت

می‌کاهد از جانم این “نمایش”

کاش دلتنگی هم مثل اشڪ بود
 می ریخت و تمام می شد
می ریخت و سبڪ می شدی
آن وقت مجبور نبودی 
هر روز حجم عظیمی از دلتنگی ها
را با خودت به این طرف و آن طرف ببری…

هي غریبه ترین 
آشـــــــــناي مـــــــــــن 

کاش خـــــــــودت هم 

مـــثل خاطــــــــــراتت 

بـــــراي مـــــــــــــاندن 

ســــرسخــــــت بودي…..

مناجاتاین روزها که می‌گذرد، غرق حسرتم

مثل قنوت‌های بدون اجابتم!

بسته‌ست چشم‌های مرا غفلت گناه

تو حاضری! منم که گرفتار غیبتم

یک گام هم به سوی شما برنداشتم

صد مرحبا به این همه عرض ارادتم!

هر روز عصر، پرسه زدن در «ولیِّ عصر»…

«والعصر» لحظه لحظه فقط در خسارتم

خالی‌ست دست من، به چه رویی بخوانمت؟

دل خوش کنم به چه؟ به گناهم؟ به طاعتم؟

من هر چه دارم از تو، از این دوستیِ توست

خیری ندیده‌ای تو ولی از رفاقتم

بگذر ز رو سیاهی من، أیها العزیز!

حالا که سویت آمده‌ام غرق حاجتم

بگذار با نگاه تو مانند حُرّ شوم

با گوشه‌چشم خود بِرَهان از اسارتم…

#اللهم_عجل_لولیک_الفرج